Ik heb zes jaar nodig gehad om tot de essentie van zegget. te komen.
Van verzekeringsadviseur naar marketingbureau en weer terug. Over targets, productposts en de zes jaar die ik nodig had om te beseffen dat ik het verhaal van een kantoor niet zelf moest maken.
Er zijn mensen die graag over verzekeringen praten.
Ik ben zo iemand.
Ik besef dat dit niet meteen de meest aantrekkelijke eigenschap is die een mens kan hebben. Op familiefeesten probeer ik het onderwerp doorgaans ook niet zelf aan te snijden.
Al lukt dat niet altijd.
Zodra iemand weet dat je bank-verzekeringen hebt gestudeerd en ooit in een verzekeringskantoor hebt gewerkt, ben je voor de rest van je leven de familiale helpdesk voor alles wat met polissen en schadegevallen te maken heeft.
Gratis, uiteraard.
Maar ik ben dus oprecht zot van verzekeringen.
Of beter: van wat je als verzekeringsadviseur voor mensen kunt betekenen.
Ik vond het fantastisch om bij klanten thuis te komen. Om te horen waar ze mee bezig waren, wat ze wilden bereiken, waar ze trots op waren en waar ze soms wakker van lagen.
En ja, uiteindelijk moesten we ook over verzekeringen praten.
Maar meestal hadden we tegen dan al een behoorlijk gesprek achter de rug.
Ik herinner me bijvoorbeeld een klant die meer dan tweeduizend cd's verzamelde.
Tweeduizend.
Ik had daar ongeveer zevenhonderd vragen over.
Hoe begin je daaraan? Hoeveel kasten heb je daarvoor nodig? Hoe beslis je welke cd je opzet? En wat gebeurt er wanneer iemand voorstelt om die volledige collectie te vervangen door een Spotify-abonnement?
Ik wilde alles weten.
Ergens achteraan in mijn hoofd zat natuurlijk ook een verzekeringsadviseur die zich afvroeg of die collectie wel voldoende verzekerd was.
Maar die mocht even wachten.
Ik had eerst nog vragen over de cd's.
En toen kwamen de targets.
Voor alle duidelijkheid: ik had geen probleem met verzekeringen verkopen.
Dat was mijn werk. Ik deed het graag. En een goed advies moest uiteindelijk ook ergens toe leiden.
Maar op een bepaald moment begon ik me steeds vaker af te vragen voor wie ik eigenlijk aan het werken was.
Voor de klant tegenover mij?
Of voor het Excelbestand waarin aan het einde van de maand mijn productie werd ingevuld?
Er waren commerciële acties. Productdoelstellingen. Cijfers die gehaald moesten worden.
En soms draaide ik een maand gigantisch veel productie.
Nieuwe contracten. Mooie dossiers. Klanten die goed verzekerd naar huis gingen.
Target niet gehaald.
Want de doelstelling ging die maand over één specifiek verzekeringsproduct.
En laat dat nu net een product zijn waarvan ik vond dat de klanten die ik gesproken had het niet nodig hadden.
Ik kon natuurlijk proberen om het toch te verkopen.
Dan stond er aan het einde van de maand misschien een mooi groen vakje in Excel.
Alleen moest ik daarvoor iemand een verzekering aanraden waarvan ik zelf niet overtuigd was dat die voor hem zinvol was.
En dat kreeg ik niet over mijn hart.
Niet omdat ik tegen commerciële doelstellingen ben. Een verzekeringskantoor moet rendabel zijn. Een maatschappij wil haar producten verkopen. Dat begrijp ik allemaal.
Maar ik vond het steeds moeilijker te begrijpen waarom ik een product moest proberen te verkopen aan iemand die het volgens mijn eigen advies niet nodig had.
Ik had niet gestudeerd om mensen zo veel mogelijk verzekeringen aan te smeren.
Ik had gestudeerd om te begrijpen welke verzekeringen ze nodig hadden.
Dat verschil begon behoorlijk zwaar door te wegen.
Dus ben ik iets anders gaan doen.
Marketing.
Tien jaar later was ik blijkbaar nog altijd niet genezen.
Marketing bleek mij uitstekend te liggen.
Ik mocht nieuwsgierig zijn voor mijn werk. Vragen stellen. Dingen uitzoeken. Ideeën bedenken. Strategieën ontwikkelen en ze vervolgens ook uitvoeren.
Dat laatste vond ik minstens even leuk.
Ik ben niet iemand die bijzonder gelukkig wordt van een strategisch document dat na de presentatie in een gedeelde map verdwijnt.
Ik wil weten wat we ermee gaan doen.
Ik werkte als freelancer voor verschillende bedrijven en sectoren. Leerde enorm veel. Bouwde een mooi klantenbestand op.
En toch bleef de verzekeringssector ergens in mijn hoofd zitten.
Ik kende die wereld. Ik begreep de mensen die erin werkten. En ik zag hoeveel verzekeringskantoren worstelden met hun marketing.
Dus in 2020 kreeg ik een idee.
Ik kende verzekeringen.
Ik kende marketing.
Misschien moest ik die twee eens combineren.
Het klinkt achteraf alsof ik daar een bijzonder ingewikkelde strategische oefening voor nodig had.
Dat viel mee.
Ik richtte uncovr op. Een marketingbureau voor verzekeringskantoren.
Wij zouden hun marketing overnemen.
Sociale media. Nieuwsbrieven. Content. Campagnes.
Alles wat er in een kantoor altijd bij moest, maar waar zelden iemand tijd voor had.
En het werkte.
Er kwamen klanten bij. We groeiden. Op een bepaald moment waren we met drie marketeers.
Ik had een bedrijf gebouwd waar vraag naar was.
Alleen begon ik na een tijdje opnieuw een nogal vervelend gevoel te krijgen.
Ik was zelf de verzekeringen aan het verkopen.
Niet letterlijk, natuurlijk.
Ik maakte de berichten waarmee andere mensen dat konden doen.
En daar zat precies het probleem.
Ik was uncovr begonnen omdat ik vond dat verzekeringskantoren veel interessantere verhalen hadden dan de zoveelste uitleg over een autoverzekering.
Ik wilde tonen wie er in die kantoren werkte.
Waarom klanten er al twintig jaar kwamen.
Wat die medewerkers iedere dag deden dat voor henzelf zo vanzelfsprekend was dat ze er nooit bij stilstonden.
Alleen gebeurden al die interessante dingen wanneer ik er niet bij was.
Een medewerker had een klant geholpen met een ingewikkeld schadegeval.
Iemand had tijdens een gesprek een risico opgemerkt.
Een klant had iets verteld waar een prachtig verhaal in zat.
En op kantoor ging iedereen gewoon verder met zijn werk.
Want voor hen was dat geen content.
Dat was dinsdag.
Ik kon natuurlijk vragen of ze zulke dingen wilden doorsturen.
En dat deed ik ook.
Ik kon interviews organiseren, vragenlijsten maken, contentkalenders opstellen en medewerkers vriendelijk herinneren aan het feit dat we dringend nog onderwerpen nodig hadden.
Maar ondertussen moest er ook iets gepubliceerd worden.
Dus maakten we een bericht over de familiale verzekering.
Of over de omnium.
Of over een nieuwe waarborg.
Correcte informatie. Professioneel uitgewerkt. Niets mis mee.
Behalve dat ik op een bepaald moment naar een bericht keek en besefte dat ik het logo van het kantoor gewoon kon vervangen door dat van een ander kantoor.
Niemand zou het verschil merken.
Dat was toch enigszins ongelukkig.
Ik had een marketingbureau opgericht om verzekeringskantoren te helpen vertellen wat hen bijzonder maakte.
En ik was content aan het produceren die voor ieder verzekeringskantoor had kunnen zijn.
Prachtig gewerkt.
Het ergste was dat ik ermee kon blijven doorgaan.
Er was vraag naar.
Klanten waren bereid ervoor te betalen.
We leverden degelijk werk en ik verdiende er mijn boterham mee.
Met luxueus beleg zelfs.
Maar ik werd er niet gelukkig van.
Niet omdat ik mijn klanten niet graag zag. Of omdat mijn medewerkers hun werk niet goed deden.
Het probleem zat voor mij in wat ik aan het bouwen was.
Ik probeerde vanop afstand zichtbaar te maken wat een kantoor persoonlijk maakte.
Maar precies dat persoonlijke zat in de dagelijkse gesprekken, de mensen en de kleine dingen die je niet zomaar uit een contentbriefing haalt.
Ik kon de communicatie overnemen.
Ik kon niet overnemen wat die mensen iedere dag meemaakten.
En telkens wanneer we onvoldoende van die werkelijkheid meekregen, vielen we terug op het veiligste onderwerp.
De verzekeringsproducten.
Daar was ik jaren eerder al eens op afgeknapt.
Nu betaalde ik er zelf de facturen voor.
Dus heb ik uncovr stopgezet.
Een beslissing waar ik behoorlijk lang over heb nagedacht.
Want het is toch een beetje vreemd om een bedrijf op te bouwen, klanten te vinden, medewerkers aan te werven en vervolgens te besluiten dat je eigenlijk niet verder wilt met het model dat je zelf hebt bedacht.
Ik vermoed dat daar ergens een managementboek over bestaat.
Ik heb het niet gelezen.
Ik ben opnieuw gaan freelancen.
Alleen bleef ik mij met die verzekeringskantoren bemoeien. In mijn hoofd dan.
Ik werkte opnieuw voor andere bedrijven. Had fijne projecten. Deed mijn werk graag.
Er was geen enkele dringende reden om weer iets in de verzekeringssector te beginnen.
En toch bleef ik erover nadenken.
Over kantoren waar medewerkers hun klanten door en door kennen, maar waar op de website vooral een lijst verzekeringsproducten staat.
Over makelaars die zeggen dat hun mensen het verschil maken, terwijl ze in hun communicatie stockfoto's gebruiken van mensen die er niet werken.
Over de marketingmedewerker op de hoofdzetel die een mooie campagne ontwikkelt, waarna de makelaar een kant-en-klare Facebookpost krijgt die nog veertig andere kantoren exact hetzelfde publiceren.
En over al die kennis die in verzekeringskantoren zit.
Kennis waar een externe marketeer naar op zoek is, terwijl de medewerkers zelf vaak niet eens beseffen dat ze iets interessants te vertellen hebben.
Ik begon ook meer na te denken over de rol van maatschappijen.
Die investeren in communicatie, campagnes, opleidingen en ondersteuning voor hun distributienetwerken.
Terecht.
Maar wat heeft een onafhankelijk makelaar eigenlijk nodig om zijn eigen kantoor sterker in de markt te zetten?
En is dat altijd hetzelfde als wat een maatschappij graag over haar producten wil communiceren?
Niet noodzakelijk.
Daar zit een interessante spanning.
Want een maatschappij wil uiteraard haar eigen commerciële doelstellingen realiseren. Een makelaar moet ondertussen een rendabel kantoor runnen, klanten adviseren en zich onderscheiden van zijn concurrenten.
Dat zijn geen identieke opdrachten.
En toch proberen we ze in marketing soms met hetzelfde materiaal op te lossen.
Ik vond dat steeds interessanter.
Tot ik uiteindelijk besefte dat ik misschien al die jaren het verkeerde probleem had proberen oplossen.
Misschien moest ik niet nog meer marketing maken.
Misschien moest ik mensen leren hoe ze het zelf konden doen.
Niet door iedere medewerker plots een opleiding copywriting te geven.
Patrick moet zijn schadedossiers nog altijd kunnen behandelen.
En als Patrick absoluut niet op de teamfoto wil, gaan we daar ook geen strategisch verandertraject voor opstarten.
Maar een kantoor kan wel leren hoe het zijn eigen verhalen herkent.
Hoe het ontdekt waarom klanten voor hen kiezen.
Hoe het marketing organiseert zonder dat alles afhangt van die ene collega die toevallig met Canva kan werken.
Hoe het AI gebruikt om slimmer te werken, zonder dat alle communicatie klinkt alsof ze door dezelfde robot geschreven is.
En vooral hoe het keuzes maakt die passen bij het eigen kantoor, in plaats van zomaar te doen wat iedereen doet.
Daar wilde ik iets mee.
Ook voor verzekeringsmaatschappijen.
Want zij kunnen hun makelaars en agenten niet alleen voorzien van campagnemateriaal, maar hen ook helpen om zelf sterker te worden in marketing.
Met opleidingen, workshops en kennis die verder gaat dan de producten van één maatschappij.
Dat lijkt me een behoorlijk interessante vorm van ondersteuning.
En voor de teams op de hoofdzetel valt er ook nog heel wat te onderzoeken over hoe die ondersteuning wordt ontwikkeld, aangeboden en gebruikt.
Dus ja. Ik ben opnieuw iets begonnen.
zegget.
Geen marketingbureau dat iedere maand twaalf posts komt afleveren.
Wel een plek waar ik mijn ervaring in verzekeringen en marketing samenbreng.
Ik geef keynotes. Ontwikkel workshops en opleidingen. Help verzekeringskantoren om zelf betere marketing te maken. En denk met maatschappijen mee over hoe ze hun netwerk daarin kunnen ondersteunen.
Ik wil ook blijven onderzoeken waarom we in deze sector sommige dingen doen zoals we ze doen.
Waarom we klanten bellen zonder te weten of ze graag gebeld worden.
Waarom we zo graag vertellen dat we persoonlijk advies geven, terwijl ongeveer ieder kantoor dat over zichzelf zegt.
En waarom we soms zo druk bezig zijn met verzekeringsproducten dat we vergeten te vragen wat iemand eigenlijk met zijn leven van plan is.
Niet omdat ik op alles het antwoord heb.
Ik heb tenslotte zelf jarenlang productposts gemaakt terwijl ik vond dat we daarmee moesten stoppen.
Mijn geloofwaardigheid heeft dus ook haar grenzen.
Maar ik ken de sector. Ik ken marketing. En ik heb intussen genoeg fouten gemaakt om behoorlijk goed te weten welke vragen ik eerst wil stellen.
En ja, ik werk ook voor concurrenten.
Ik vermoed dat die vraag vroeg of laat komt.
Kan ik voor verschillende maatschappijen werken?
Kan ik twee verzekeringskantoren begeleiden die in dezelfde regio actief zijn?
Ja.
Met duidelijke afspraken over vertrouwelijkheid, uiteraard.
Maar mijn werk bestaat er niet in om bij het ene kantoor een marketingstrategie te ontwikkelen en die vervolgens bij het volgende kantoor te gaan verkopen.
Ik wil net begrijpen wat ieder kantoor anders maakt.
Wie er werkt. Welke klanten er komen. Waar het goed in is. Waar het naartoe wil.
Als twee kantoren na mijn begeleiding precies hetzelfde beginnen communiceren, dan is er ergens iets grondig misgelopen.
En een maatschappij heeft haar eigen netwerk, mensen, doelstellingen en manier van werken.
Dat vraagt een eigen aanpak.
Kennis over marketing kun je delen.
Vertrouwelijke informatie niet.
Dat onderscheid lijkt me vrij duidelijk.
En wat heeft dat nu met die tweeduizend cd's te maken?
Meer dan ik toen had kunnen bedenken.
Ik denk nog geregeld aan die klant.
Niet omdat ik mij herinner welke verzekering hij had.
Dat weet ik eerlijk gezegd niet meer.
Ik herinner me vooral hoe enthousiast hij over zijn verzameling vertelde.
En hoe graag ik wilde begrijpen waarom die voor hem zo belangrijk was.
Dat was wat ik zo fijn vond aan mijn werk als verzekeringsadviseur.
Niet beginnen bij de polis.
Beginnen bij de mens.
Later heb ik als marketeer ongeveer hetzelfde geprobeerd bij verzekeringskantoren.
Begrijpen wie die mensen waren. Wat hen bijzonder maakte. Wat ze te vertellen hadden.
Alleen dacht ik veel te lang dat ik dat verhaal vervolgens zelf moest gaan maken.
Ik moest blijkbaar eerst een marketingbureau oprichten, het laten groeien en het weer stopzetten om te beseffen dat ik liever de mensen in die kantoren wilde leren hoe ze het zelf konden vertellen.
Dat had efficiënter gekund.
Maar goed.
Tussen uncovr en zegget. liggen zes jaar.
Die klant had in die tijd waarschijnlijk nog een paar honderd cd's bijgekocht.
Iets dat je hier las en dat je graag eens bespreekt? Zeg het me.