Terug naar leesvoer
Makelaars & agentenMaatschappijen

Die makelaar had één advies kunnen geven.

Mijn ouders zijn al veertig jaar klant bij dezelfde makelaar. En toch kregen ze drie offertes in de mailbox, zonder advies. Over het verschil tussen informeren en kiezen voor je klant.

Mijn ouders zijn al meer dan 40 jaar klant bij dezelfde verzekeringsmakelaar.

Veertig jaar.

Die mensen kennen mijn ouders.

Ze weten bijvoorbeeld dat mijn vader, Rik, een nogal bijzondere relatie heeft met zijn auto.

Die moet proper zijn. Niet gewoon gewassen. Proper.

Als er een schram op staat, moet die eruit.

Liefst gisteren.

De voorbije drie jaar hadden mijn ouders vier schadegevallen. Een paar keer iemand die op een parking tegen de auto gereden was. En één keer mijn moeder die tegen een paaltje reed.

Ocharme, mijn ma.

Vier keer schade. Vier keer € 900 franchise betalen.

En vier keer mijn vader die zich afvroeg waarom hij eigenlijk een omnium had.

Een tijdje geleden kochten ze een nieuwe auto.

Mijn moeder kreeg een mail van hun makelaar.

In bijlage: drie offertes.

Drie verschillende premies. Drie verschillende dekkingen. Verschillende franchises.

En onderaan:

'Aarzel niet om je vragen te stellen.'

Mijn moeder stuurde de mail door naar mij.

'Welke moeten we nemen?'

Ze begreep het verschil niet tussen een vaste franchise en een Engelse franchise.

Eigenlijk wist ze niet eens wat franchise betekende.

En dat is niet omdat mijn moeder dom is.

Mijn moeder is gewoon geen verzekeringsadviseur.

Daar betaalt ze er al veertig jaar eentje voor.

En weet je wat mij zo stoort?

Die makelaar had helemaal geen drie offertes moeten sturen.

Die had één advies kunnen geven.

'Ik weet hoe belangrijk het voor Rik is dat zijn auto altijd piekfijn in orde is. En ik weet hoeveel frustratie die franchises de voorbije jaren hebben veroorzaakt. Daarom zou ik deze formule aanraden. Ze kost jaarlijks wat meer, maar bij een klein schadegeval kan dat verschil snel goedgemaakt zijn. Uiteraard bekijken we ook even de voorwaarden.'

Mijn moeder had waarschijnlijk binnen de vijf minuten geantwoord.

'Oké, doe maar.'

Geen tabel. Geen telefoontje naar haar dochter. Geen avondcursus verzekeringsjargon.

Gewoon iemand die haar klanten kent en daar iets mee doet.

En ik weet het. Een makelaar moet keuzes uitleggen. Een klant moet weten wat hij afsluit. Er kunnen goede redenen zijn om verschillende formules voor te stellen.

Maar er is een verschil tussen iemand informeren over zijn mogelijkheden en hem drie offertes sturen met de boodschap dat hij maar moet laten weten als hij vragen heeft.

Want dan leg je het moeilijkste deel van het werk bij de persoon die net bij jou komt omdat die het zelf niet weet.

En daar blijf ik over nadenken.

We vertellen in de verzekeringssector voortdurend dat persoonlijk advies het verschil maakt.

Dat we onze klanten kennen.

Dat ze bij ons geen nummer zijn.

Mijn ouders zijn al veertig jaar klant bij hetzelfde kantoor.

Als je na veertig jaar nog altijd een vergelijkingstabel stuurt zonder erbij te vertellen welke keuze volgens jou het beste bij die mensen past, wat doe je dan eigenlijk met alles wat je over hen weet?

Een online verzekeraar kan mij ook drie premies naast elkaar tonen.

Daar heb ik geen makelaar voor nodig.

Ik geloof enorm in verzekeringsmakelaars en agenten. Juist omdat ze iets kunnen wat een vergelijkingstabel niet kan: mensen leren kennen. Begrijpen wat voor hen belangrijk is. En hun kennis gebruiken om hen te helpen kiezen.

Maar dan moeten we dat ook doen.

Mijn vader wil geen drie omniumoffertes vergelijken.

Mijn vader wil dat er geen schram op zijn auto staat.

En als er toch een op staat, wil hij vooral niet opnieuw € 900 betalen om ervan af te zijn.

Iets dat je hier las en dat je graag eens bespreekt? Zeg het me.

Meer uit het leesvoer

De nieuwsbrief

Meer van dit
in je mailbox?

Nieuwe artikels en tips over communicatie in de verzekeringssector, zodra ze er zijn.

Geen zin meer? Uitschrijven kan altijd.

Wat ben je?